Gretser, Greek Grammar

Contents

1. Chapter 1. On the letters of the Greeks, and their divisions and properties
2. Chapter 2. On the parts of speech among the Greeks, and first on the article
3. Chapter 3. On Dialects
4. Chapter 4. On the Noun, Simple Declensions.
5. Chapter 5. On the Noun, Contracted Declensions
6. Chapter 6. On Nouns of simple declensions that are common contracted
7. Chapter 7. On Heteroclites
8. Chapter 8. On the formation of adjectives
9. Chapter 9. On the formation of substantives
10. Chapter 10. On the degrees of comparison
11. Chapter 11. On numerals
12. Chapter 12. On the Pronoun
13. Chapter 13. On verbs, or the conjugations of barytone verbs
14. Chapter 14. On verbs, or the conjugations of circumflexed verbs
15. Chapter 15. On verbs, or the conjugations in -μι
16. Chapter 16. On the potential and concessive (or permissive) mood
17. Chapter 17. On Verbals
18. Chapter 18. On anomalous and defective verbs in -ω
19. Chapter 19. On anomalous verbs in -μι
20. Chapter 20. On the Adverb
21. Chapter 21. On the Conjunction and the Preposition
22. Chapter 22. On Accents
23. Chapter 23. On the method of investigating themes (stems).

Chapter 1. On the letters of the Greeks, and their divisions and properties

The Greeks have twenty-four letters, whose forms, names, and powers the table below shows.

Annotatio

Quamadmodum certum est, olim apud Latinos aliam fuisse litterarum et syllabarum et, ut uno verbo dicam, Latinae linguae pronunciationem quam sit hodie. Ita certum est Graecos longe aliter multas litteras pronuntiasse quam nos hoc tempore pronuntiemus. Qua de re integri quorundam extant libri. Porro sicut nativa et genuina Latini sermonis pronuntiatio intercidit, ita et Graeci, ac proinde inutile fuerit, curiose nimis veterem pronuntiationem sequi, quam nunquam sis assecuturus, cum non plane constet, qualis fuerit.

Just as it is certain that formerly among the Latins there was another pronunciation of letters and of syllables and, as I may say in one word, of the Latin language itself than it is today, so it is certain that the Greeks far otherwise pronounced many letters than we pronounce them at this time. Concerning this matter, entire books by certain authors exist. Moreover, just as the native and genuine pronunciation of the Latin language has fallen away, so also that of the Greeks, and therefore it would have been useless to follow too curiously the ancient pronunciation, which you will never attain, since it is not clearly established what sort it was.

Efferrantur ergo literae et voces eo sono et modo, qui doctis plerisque probatur, et quem in superiori elementorum Graecanicorum delineatione, Latinis ex altera parte respondentibus, efformatum cernis; cum etiam huius aetatis Graeci ab illa pronuntiatione, nihil vel perparum discrepent; maxime quod attinet ad tres istas litteras, beta, eta, upsilon, de quibus potissimum certatur.

Let the letters and sounds therefore be pronounced with that sound and manner which is approved by most learned men, and which you perceive to have been formed in the earlier delineation of the Greek elements, with the Latin elements corresponding from the other side; since even the Greeks of this age differ nothing or very little from that pronunciation, especially as far as it pertains to those three letters, beta, eta, upsilon, about which there is chiefly dispute.

DIVISIO LITERARUM

Dividuntur literae generali divisione in vocales et consonantes.

Letters are divided by a general division into vowels and consonants.

Vocales sunt septem: alpha, epsilon, eta, iota, omicron, u, omega (α, ε, η, ι, ο, υ, ω).

The vowels are seven: alpha, epsilon, eta, iota, omicron, upsilon, omega.

Consonantes reliquae omnes.

All the remaining letters are consonants.

Vocales natura longae sunt: eta, omega (η, ω); breves: epsilon, omicron (ε, ο); ancipites vel dubiae: alpha, iota, upsilon (α, ι, υ).

By nature the long vowels are eta and omega; the short ones are epsilon and omicron; the ambiguous or doubtful ones are alpha, iota, and upsilon.

ANNOTATIO

Note

Vocales natura longae corripiuntur non nunquam a poetiis Graecis, et breves producuntur non tantum positione, sed aliis quibusdam modis, vel potius licentiis, ut suo loco ostendemus.

Vowels that are long by nature are sometimes shortened by Greek poets, and short ones are lengthened not only by position but by certain other means, or rather licenses, as we shall show in their proper place.

Ancipites non ideo hoc nomen habent, quod in quavis dictione arbitrio usurpantis breves sint aut longae, sed quod in diversis. Nam alpha et iota in his vocibus: soma (os), meli (mel), semper corripiuntur; sicut et upsilon in his: fuge (fuga), gune (mulier). At in voce laos (populus), alpha semper longum est, et iota in time (honos), nike (victoria), et upsilon in nomine mythos (sermo, fabula), psuche (anima), chrysos (aurum), thymos, (animus, ira).

Ambiguous vowels do not have this name for the reason that in any word they are short or long at the discretion of the user, but because [they vary] in different [words]. For alpha and iota in these words—soma, meli—are always shortened, just as upsilon is in these—fuge, gune; but in the word laos, alpha is always long, and iota in time and nike, and upsilon in the noun mythos, psuche, chrysos, thymos.

Reperiuntur tamen vocabula, quae eandem vocalem ancipitem modo producant, modo corripiant, ut ἄρες, ἀνήρ, κάλος, φίλος, ἴσος, ὕδωρ.

There are found, however, words which lengthen the same ambiguous vowel at one time and shorten it at another, such as ἄρες, ἀνήρ, κάλλος, φίλος, ἴσος, ὕδωρ.

Dividuntur rursus vocales in praepositivas et subiunctivas, seu in principes et subditas. Praepositivae sunt quae in compositione diphthongorum praeponuntur, ut alpha, epsilon, eta, omicron, omega; postpositivae quae postponuntur, ut iota, upsilon.

The vowels are further divided into prepositive and subjoined ones, or into principal and subordinate ones. Prepositive vowels are those which are placed first in the composition of diphthongs, such as alpha, epsilon, eta, omicron, omega; postpositive ones are those which are placed second, such as iota and upsilon.

Quia tamen ex his ipsis duabus subditis vocalibus diphthongus impropria upsilon-iota conficitur, fit, ut upsilon respectu sui compararis, etiam praepositiva dici possit.

But since from these same two subordinate vowels the improper diphthong upsilon-iota is formed, it happens that upsilon, in comparison with itself, can also be called prepositive.

DE DIPHTHONGIS

Of Diphthongs

Construuntur ex vocalibus diphthongi duodecim, quorum sex vocantur propriae: αι, αυ, ει, ευ, οι, ου; sex impropriae: ᾳ, ῃ, ῳ, ηυ, υι, ωυ.

From vowels twelve diphthongs are formed, of which six are called proper: αι, αυ, ει, ευ, οι, ου; and six improper: ᾳ, ῃ, ῳ, ηυ, υι, ωυ.

Illae dicuntur propriae, quod duplicem edant sonum, si recte pronuntientur. Hae vero impropriae, quod simplici efferantur sono. Nam alpha iota subscript pronuntiatur ut alpha simplex, similiter eta iota subscript et omega iota subscript. Numerantur tamen in diphthongis, quod sub se vocalem contineant, in quam quoque ad latus adscriptam resolvi possunt. ha(i)des, aides, le(i)stes, leistes.

Those are called proper because they produce a double sound, if they are pronounced correctly. But these are improper because they are uttered with a single sound. For alpha-iota subscript is pronounced like simple alpha; likewise eta-iota subscript and omega-iota subscript. Nevertheless, they are counted among the diphthongs because they contain a vowel beneath them, into which they can also be resolved with the iota written at the side. ha(i)-des, a-i-des, le(i)-stes, le-i-stes.

Quando vocalis posterior diphthongi, duobus superne punctis notatur, tunc fit diæresis, et quælibet vocalis propriam syllabam constituit: παΐς, ἐϋφωνος.

When the latter vowel of a diphthong is marked above with two dots, then a diaeresis occurs, and each vowel forms its own syllable: παΐς, ἐϋφωνος.

ANNOTAT.

Habent diphthongi hoc nomen a duplici sono. Nonnulli eas bivocales Latine appellant, vel quod duplici constent vocali, vel quod sonum edant geminum. Unde etiam bisonae vel bisonantes dici possent, ad eum modum quo aliquae literae a consonando dictae sunt consonantes vel consonae, et vocales a veteribus sonae, et mutae, insonae, teste Isidoro lib. I, Etym., cap. 4.

Diphthongs have this name from a double sound. Some call them bivocales in Latin, either because they consist of a double vowel, or because they produce a twin sound. Hence they could also be called bisonae or bisonantes, in the same manner as certain letters are called consonantes or consonae from “sounding together,” and vowels by the ancients were called sonae, and mutes insonae, as Isidore testifies in the first book on Etymology, chapter 4.

CAP. I. DE DIPHTHONGIS.

Nec mireris, si hodie diphthongi tantum apud Latinos, quam apud Græcos sint monophthongi, quia vera pronuntiatio deficit; quam tamen colligere diligentius licet ex vestigiis, quæ apud Latinos supersunt. Nam ai, sæpe efferebatur, ut apud Latinos illud Virgilii: aulaï, paläï, & apud Lucretium, aquai, Parïsia; itemque Aiax, Maia.
Αυ pronunciabatur uti nunc in his vocibus Aura, Aurum, Taurus, Theaurus.

Ej sonabat ut apud Latinos in his verbis Ovidii:
Flebilis indignos Elegia solve capillos:
Et:
Exigui indecis memorem Cythereia penam.

Utrobiq; fit diphthongus εἰ soluta. Nulla tamen diæresis facta est, neque nocuit Elegia, sed Elegia dicebatur, atque unde indecis diphthongi parte sonante, ut fit in penultima illius versûs: Æneid.
Quarum quæ forma pulcherrima Deiopeia.

Et in vocabulis ea, græcè θεά.

Ευ enim habebat sonum, quem nunc habet in his vocabulis: Eucharia, ob talem, qualis est in Troja, Trojano. οὐ efferebatur ut Gallicè Nous, Vous.

Diphthongi υι, υυ, ου, sunt diphthongi propriæ, quippe duplicis soni, si legitime observetur pronuntiatio. Numerantur tamen illæ inter diphthongos improprias, secuti alios Grammaticos, qui eas, quod fere redeant in sonum simplicem, improprias adscribere voluerunt. Quamvis Latinas, imo & Græcas omnino non sint diphthongi.

CAP. I. DE CONSONANTIBUS.

Consonantes sunt duplices, mutæ & semivocales.

Mutæ dividuntur in
Tenues, π, κ, τ.
Medias, β, γ, δ.
Aspiratas, φ, χ, θ.

ANNOTAT.

Ex tribus his classibus prima & ultima extreme sunt & oppositæ. Media convenit cum utraque. Nam β accedit aliquo modo ad π & φ; similiter ad γ & χ; δ autem ad τ & θ.
Solent porro tæpæ tenuæ cum aspiratis, & hæ cum illis in oratione & in temporum formatione, & in vocabulorum compositione commutari, ut in progressibus hujus libri constabit.

Semivocales dividuntur in liquidæ & immobiles, λ, μ, ν, ρ. Et in duplices, ζ, ξ, ψ, dicatas, quod duabus aliis consonantibus æquivalent. Et in literam σ.
Valet autem σ vel ut quædam ζ.
ξ, χς, γς.
ψ, πς, βς, φς.

Dividuntur quoque consonantes in præpositas & subditas.

CAP. I. DE ACCENTIBUS.

Præpositæ dicuntur illæ, à quibus dici potest incipere; subditæ, quæ sequuntur omnes Græcorum consonantes.
Postpositæ illæ, quæ Græcos dicere finiunt, quales tantum sunt η, ε, ω, ξ, ψ, & χ in dictionibus ν & κ. Nulla enim vocabula Græca in aliam consonantem exeunt.

Nam illa vocaβλα Αβδῆς, Μιχᾶλ, Σαββὰ, Ἰακώβ, Χαβέλ, Σενᾶ, quæ passim in divinis libris Græcè scribuntur, non sunt Græca, sed peregrina. Illud autem ἐξ ῥῶ χί, mutilatum est per Apocopen, quod aliqui etiam tradunt de ξ & ψ, quæ fit pro σ ante ς, ut ἄγγελος, ἄγγελος, ἔμπλεως, singularis, vel λύπη, λέξις, βῆμα.

Idem fit cum χ ante κ ponitur, sed ipsum κ inducit cum sono τ, ut πέτασμα, πέτασμα, πεφάγκα, à φαίνω, appareo.

DE ACCENTIBUS.

Ad rationem legendi spectat quoque accentus, qui triplex est.
Acutus, ὀξύς, λόγος, τύπτομεν.
Gravis, βαρεῖα.
Circumflexus, περισπωμένη.

ANNOTAT.

Acutus attollit, gravis deprimit, circumflexus ut nomen ipsum præ se fert, partim attollit & partim deprimit.

CAP. I. DE SPIRITIBUS.

Spiritus duo: Asper sive densius efflatus, ἁ, spiritus lenis sive tenuis, ἀ, ego.
Locus spirituum est vocalis aut diphthongus in dictionis initio, itemque consonantes ρ, quae in principio vocis aspiratur, ῥόδος. In medio autem si diphthongi, priore loco lenem, posteriori asperum spiritum habent, ἀΐδης, ῥῆγος, ἱστάμενος.

ANNOTAT.

Spiritus asper pronuntiatur ut aspiratio Latina. Substituit ejus vicem apud Græcos.
Spiritus lenis moderatius efferebatur olim, ut ipsum nomen significat, sed usus jam penitus evanuit. Omnes nimirum Græcum pronuntiant Latinè illud, ego. Est etiam lenis spiritus pronuntiari censetur vocabulo, cum non pronuncietur asper.

CAP. I. DE APOSTROPHO.

Ceterum ὁ, β in medio grammaticorum stilo notatur spiritus asper. Sic abjiciuntur, quod paci interponere versus græce dicantur, ἀφροσύνη, intellectum, quamvis hoc non sit semper planum.
Ὅσοι autem spiritu gravi dicere insigniantur, non prope pronuntiantur, sed quasi obsoletâ dictione efferuntur, sed gradatim deprehenditur ab Antiquis de Spirituum rationibus observatum. Illud notetur in majusculis literis à multis neque spiritum, neque accentum scribi.

DE APOSTROPHO.

Apostrophus est nota rejectæ & elisæ vocalis præcedentis verbi, aut diphthongi, cum sequens dictio à vocali aut diphthongo incipitur. Item α & ε, cum corripiuntur.

Ex diphthongis αι & οι, βεβλοῦμαι ἔγω, ego, pro βεβλοῦμαι ἐγώ· ὄμ’ ἐγώ, pro ὄμοι ἐγώ. Item enim diphthongi habent breves in accentibus.
Quod si vocalis aut diphthongus alterius dictionis aspiratur, tunc tenuis præcedens mutatur in aspiratam. αὐτὸς, pro αὐτὸς ἐγώ. ἔτι, pro ἔτι ἄνθρωπος, totam notam.

Consonantes præcedentes vocabuli pertinent ad vocalem proximam dictionis sequentis, non autem ad vocalem dictionis antecedentis, ut ψυχὴ ἄνθρωπος.

ANNOTAT.

Apud Homerum Iliad. β, passim etiam πλεῖστα & κλεῖστα pro πλείστα, vel κλείστα scribitur. Alii tamen legunt πλείστα posito activo pro passivo. Alibi tamen legitur γράφω, ne cogatur dicere abjicio. Sed quid dicam ad hoc Odyss. μ, ἑκατὸν ἄκονες, quæ sunt a nuptiæ? Certè hic eliditur, ut γράμματα apud Antimachum & Sapphus carmine: ἀπ’ ἀγαθῆς οἰκίης, de colo, adstantem per medium, pro ἀπὸ ἀγαθῆς seu sequitur.

Interdum abjicitur vocalis quamdam sequatur consonans in altera dictione tam in compositione, quam extra, ut ἀπὸ Θεοῦ, pro ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, apud Deum.
Interdum non ultima præcedentis vocabuli, sed prima sequentis literæ eliditur. Ut ἡ ἀρετή, pro ἡ ἀρετή, virtus. Quae tamen ab aliis posita ad Apophasim, quam ad apostrophum referuntur.

Reliqua de Apostropho & similibus nominum affectionibus ad prosodiam reservamus, ubi etiam alias exemplis ostendetur non semper abjici brevem vocalem in diphthongum. Quod & ipse quidem possit perspicere in παραλήψις, καὶ χεῖλε, χεῖλε.
Secunda Apostropha fit tantum in verbis, etiamsi variis dictis non tantum in carmine, sed & in soluta oratione sine puncto scribi: ψυχὴ ἄνθρωπος.

CAP. I. DE INTERPUNCTIONIBUS.

DE INTERPUNCTIONIBUS.

Convenit Græci cum Latinis in commatis, semicolis punctisque, quibus periodus terminatur; at in illis interpunctionibus, quæ colon & semicolon dicuntur, discrepant. Nam quoad signum est Latinis semicolon, hoc Græcis est nota interrogationis, & colon non duobus, sed uno ad superiorem literæ partem puncto pingunt, quæ omnia in sequentibus Anacreontis & Homeri verbis videri licet.

Τί δὴ λέγεις; τί δὲ δῆν’;
Τίς σε παύσει κλαίοντα;
Τί χρυσὸς ἀφελής;
Τίς οἶδεν εἰς φύλακας ἔχω; — αὐτάρ
δείσομαι τὸν φῶς, φθόνον ἐχθρὸν ἔχοντος ἐπαίνων.
Ἴτα quidem Trojani custodiam agebant:
Divinitus imminutâ tenebra fuga, timoris
frigidi socia.

Huc quoque pertinet Hypodiastole, signum inter duas dictionis aliquas syllabas interjectum, distinctionis gratiâ: ὅ, τί, ὅτε, τὸ, articulis, secernuntur enim notæ à conjunctione ὅτι, quod, & ab adverbiis temporis ὅτε, quando, & τότε, tunc.

CAP. II.
DE
PARTIBUS ORATIONIS APUD GRÆCOS,
ET PRIMUM DE
ARTICULO.

Literas verò majusculas quartam formam à cæteris Alphabeti præsentant, adhibent Græci more Latinorum distinctionibus, propriis, nominibus, locorum, regionum, fluminum, &c. & illis quæ initio orationis vel periodi ponuntur; quamvis in his tamen religiosi non sunt Græci quam Latini, neque opus est, plura de orthographia dicere.